Iz Njemačkog grada Remsheida, danas je stigla tužna vijest da je sa životne scene sišao Emil Plešnik, dijete Đenovića i Vaterpolo kluba Rivijere. Riječ je o čovjeku koji je sa Gligom Odalovićem, Špirom Vukovićem i drugim mještanima Đenovića 1954. godine udario temelje Vaterpolo kluba „Rivijere“. Klub je uvijek radio na amaterskoj osnovi, a jugoslovenskom i crnogorskom vaterpolu podario je takve zvijezde, kakve su Zoran Mustur, Zoran Odalović, Darko Bilić, kao i mnogi drugi asovi trofejnog jugoslovenskog sporta koji su u toku ljeta počinjali i igrali u Đenovićima.
Plešnik je u mladosti, pored vaterpola u Rivijeri bio glumac amaterskog pozorišta u Đenovićima. Dosledan sebi u srcu je nosio Đenoviće, Boku i Crnu Goru i kako je sam pričao, bio je čovjek sa samo dva pasoša u životu, iako je pola vijeka proveo u Njemačkoj. Riječ je o pasošima bivše SFRJ i pasošu Republike Crne Gore , imajući jednu ličnu kartu Opštine Remsheid.
Rođen je 1939. godine od oca Stanislava Stanka Plešnika, tehničara za hidroavione i majke Nevenke, (rođene Ćosić), učiteljice, koja je tečno govorila francuski i italijanski jezik, bila glumica u pozorištu u Splitu, ali i rukovodilac dramske sekcije KUD-a „Sloga“ Đenović. Od mladih dana zavolio je vaterpolo i ostao vijeran ovom klubu i mjestu Đenović do poslednje stranice knjige života.
Emil je završio srednju školu u tadašnjem Titogradu, a fakultet u Rijeci. Po završetku fakulteta 1968.godine odlazi u Remsheid u Njemačku, gdje provodi radni vijek na rukovodećim položajima, ali vaterpolo je postala njegova najveća strast i ljubav, pa je pored redovnog posla bio trener više vaterpolo timova koji su imali zapažene rezultate u njemačkom prvenstvu i na evro sceni.
Prošle godine, povodom njegovog 85. rođendana njemačka ekipa Remsheid u znak poštovanja i zahvalnosti što je vaterpolo u njihovom gradu podigao do neslućenih visina, posjetili su ovog ponosnog Bokelja i poželjeli mu dobro zdravlje. Tom prilikom Emil je rekao: „Više nemam nikog u Đenoviću moje mladosti. U daljini čujem muziku sa radija Crne Gore, koju pratim još od vremena radio Titograda zbog odličnog izbora muzike koja mi je liječila nostalgiju.“
Emil Plešnik bio je humanista, jer je čovjeku koji je iz ruševina izvukao njegovu majku posle katastrofalnog zemljotresa 1979. godine, ustupio svoj dom tokom ratnih devedesetih godina.
U Njemačkoj je sa svojom izabranicom Heide stupio u brak iz kojeg dobija četvoro djece, deset unučica i dva praunuka. Njihovih 57 godina zajedničkog života smatrao je najvećim bogatstvom. Plešnik će biti kremiran i sahranjen u rodnim Đenovićima.
