Stogodišnjicu upokojenja protojereja Sava Nakićenovića, Srpska pravoslavna parohija Kućanska, obilježiće sutra u 9.00 sati liturgijom i parastosom u crkvi Svetog apostola Andreja Prvozvanog u Kutima, u kojoj je ovaj znameniti Novljanin i Bokelj sahranjen.
Prota Savo Nakićenović, rođen u Kutima 1882. godine, bio je paroh sasovićki, učitelj, istoričar, geograf i etnograf čiji je rad značajan za Boku i Crnu Goru. I otac i majka su mu potekli iz starih svešteničkih porodica, a obrazovanje je započeo u Kutima, upravo kod crkve Svetog Andreja Prvozvanog, podsjetio je paroh kućanski, protojerej Drago Pešikan.
-Tu je završio osnovnu školu, zatim je završio gimnaziju u Kotoru, jednu godinu pomorske škole u Herceg Novom, i završio je tada bogosloviju u Zadru, koja je imala rang teološkog fakulteta. Tada se i vjerio, oženio za svoju suprugu koja je bila iz Krajine, i ubrzo, kad se vratio u Herceg Novi, rukopoložen je 1904. za đakona od strane Gerasima Petranovića, episkopa bogokotorskog, i već je tada počeo da piše.
Prvi članci su mu bili o uglednim ličnostima kraja. Godine 1906. Srpska kraljevska akademija u Beogradu je u Etnografskom zborniku objavila antropogeografski ogled „Općine hercegnovska, risanska, peraška i Sutorina“, koji će izrasti u najvažnije djelo Sava Nakićenovića – „Boka“.
-Već 1906. godine izlaze njegovi naučni radovi u časopisu “Zora” u Dubrovniku, zatim mu Srpska matica štampa neke radove gdje pominje starine i razna područja Boke Kotorske. Počeo je da piše etnografske studije o topaljskoj parohiji, novskoj, risanskoj i kotorskoj, i to je sve poslije sabrao u jedno obimnije djelo, etnografsku studiju “Boka”.
Pešikan je podsjetio da je zbog prikupljanja podataka Nakićenović optuživan da radi u korist Srbije, a po izlasku studije „Boka“ austrougarske vlasti su ga označile kao veleizdajnika.
-1914. godine, kada je izbio Prvi svjetski rat, odmah je uhapšen, tako da je proveo mjesec i nešto u zatvoru na Mamuli sa znamenitim Novljanima od kojih je jedan bio i Miko Komnenović, i mnogi sveštenici iz Boke cijele su tada bili uhapšeni. I tada se razbolio. Po povratku kući, bio je u u kućnom pritvoru sve do 1918. i nije smio da izlazi niti da piše. 1924. godine je dobio orden Svetog Save, bio je član Srpske kraljevske akademije nauka i umetnosti, preteče SANU.
Osim što je bio etnograf, učitelj i sveštenik, Savo Nakićenović je i na druge načine doprinosio razvoju svog kraja, podsjetio je Pešikan.
-On je prvo od 1904. do 1911. bio paroh u Sasovićima. Obnovio je tada crkvu Svetog Ilije, parohijski dom na Žlijebima, radio je puteve, pomagao u osnivanju Srpske seljačke zadruge u Kutima. Od 1911. postaje paroh u svom selu Kuti, tako da je službovao u crkvi Svetog Andreja Prvozvanoga i u crkvi Svete Trojice. On je jedno vrijeme opsluživao i parohiju kućansku i sasovićku. Napisao je mnoge članke i djela o životu i radu u Boki Kotorskoj, o crkvama, o monaštvu u Boki Kotorskoj, o ženskom monaštvu, zatim o manastiru Savina. Obišao je svako selo i svaku crkvu u Boki.
Pešikan je poručio da će cijela godina biti posvećena obilježavanju vijeka od upokojenja protojereja Sava Nakićenovića, te da će na jesen, poslije 14 godina, postaviti njegovu bistu na gumnu koje je porodica Nakićenovića dala crkvi.
